Olmam gerektiği kadar, Olduğum yerdeyim..

 

Hayatın pembe panjuzrlu penceresinden baktım o sıcacık gülüşüne, içimi ısıttı..

Buz kesmiş kalbimi cehennem ateşine çevirdi..

  Hiç bitmeyecek sandım, ne yalan söyleyeyim sadece gülüşüne kandım..Hayat denen bu stabze yolda, 

yoldaşım ol varacağım yere kadar diye günlerce Allaha yalvardım..

  Yaşanılacak ne varsa, seninle yaşamak istedim..Çünkü yaşam sendin, hayat sendin..

  Hiç bitmez demiştik.. Kimbilir belki büyük konuştuk, belkide konuştuklarımız kadar büyümemiştik..

Ama şunu çok iyi biliyorum ki yaramız çok büyüktü..

  Kendi kendime kızdım, kendimde bana kızdı..Kendim bana keşke dediğim için kızdı..

Ben ise kendime seni sevdiği için kızdım..Keşke kızmasaydım kendime, çünkü artık onu da kaybettim..

  Hayat denen o pembe panjurlu evde, hayallerimi bıraktım..Onlara karşılık seni istedim..

O evden iki elimde boş döndüm..Artık ne hayallerim vardı ne de sen..

Çok yanıldım, çünkü benim hayallerim sendin..Senin için hayallerimden vazgeçtiğimi sandım..

Aslında senin için senden vazgeçtim..

  Ben seninle çıktığım o yolun sonuna geldim..Burada seni bekliyorum..

Lütfen fazla geçikme, sabrdemez oldum..Ha, bu arada, yolun sonu ile ilgili fazla ümitlenme..

Sadece derin bir uçurum..

Benim için yolun bir adım ötesi ölüm. bir adım gerisi senin hasretinle dolu sonsuz bir zulüm..

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !